[Fic] Dark Melody - Chapter 4.2

posted on 04 Jun 2012 23:45 by mondaymaybe in Dark-Melody
Title: Dark Melody - Chapter 4.2
Paring: Jay Kim x Kim Heechul
Rating: PG-13
Genre: Yaoi, A/U, Horror
Warning: นิยาย เรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการส่วนบุคคล และมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับความรักและความสัมพันธ์ระหว่างชายและชาย ตัวละคร รวมทั้งสถานที่ต่างๆ ที่อยู่ในเรื่อง เป็นเพียงการสมมุติขึ้นเพื่อเพิ่มสีสันให้กับเนื้อเรื่อง โดยไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ผู้หนึ่งผู้ใดเสียหายทั้งสิ้น หากนิยายเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ท่านไม่พึงประสงค์ ไม่ชอบ หรือรังเกียจ กรุณาปิดหน้านี้ลงเสียด้วยความสงบ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือค่ะ ^^


..................



ตอน: นัดบอด
ตอนที่ 2




“จอดตรงนี้แหละครับ”
ชายคนขับหักพวงมาลัยเอารถตู้เข้าจอดตรงข้างทางตามที่เด็กหนุ่มบอก ก่อนที่จองโมจะเปิดประตูด้านข้างคนขับลงมาก่อน แล้วคนอื่นๆ ที่อยู่ในรถตู้ถึงได้ตามลงมา

เจ้าตัวเล็กที่ยังอยู่ในชุดนักเรียนพอลงจากรถได้ก็ยกมือขึ้นป้องตาหยีๆ แล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะทำหน้ายุ่ง “ไหนบ้านพี่อ่ะ?” เห็นแต่ต้นหญ้าสูงๆ ไม่เห็นมีอะไรเลย”
“ต้นหญ้าที่ไหน เค้าเรียกต้นข้าวโพดต่างหาก” จองชินบอกน้องแล้วมองไปรอบๆ เช่นกัน เขาแทบไม่ต้องเขย่งเท้าตอนที่ชะเง้อมองผ่านไร่ข้างโพดไปตามทางข้างหน้า “เดินเหรอพี่?”
“อื้ม” จองชินที่กำลังรับกระเป๋ากีตาร์จากลุงคนขับมาสะพายที่ไหล่หันมาตอบ “จากตรงนี้ไปรถเข้าไม่ถึง ต้องเดินไปอีกประมาณสามร้อยเมตร เอ่อ... ฮีนิมไหวมั้ยครับ?”
คนถูกถามเพียงยักไหล่ ใบหน้านิ่งๆ ภายใต้แว่นกันแดดไม่ได้บอกว่า ‘สบายมาก’ แต่เหมือนจะบอกว่า ‘ทำไงได้ล่ะ?’ มากกว่า

เกือบสามชั่วโมงที่ทั้งห้าคนเดินทางมากับรถตู้ที่โปรดิวเซอร์ซึงฮวานอุตส่าห์เจ้ากี้เจ้าการจัดหาให้ เพราะเห็นว่าฮีนิมมาด้วย (ซึ่งก็บ่นแสนบ่นว่าไม่รู้จะอยากมาด้วยทำไม) ไม่อยากให้นักร้องหนุ่มต้องนั่งปะปนกับผู้คนมากมายบนรถไฟ ซึ่งก็ถือว่าเป็นโชคดีของหนุ่มๆ แบ็คอัพทั้งสามไปด้วย แต่กว่าจะออกจากโซลมาได้ก็บ่ายสามโมงเข้าไปแล้ว เพราะต้องรอให้มินฮวานเลิกเรียน ตอนที่มาถึงนี่ฟ้าก็เริ่มครึ้มลงแล้ว โชคยังดีที่ไม่มืดมาก การเดินเท้าบนทางเดินแคบๆ ที่สองฝั่งมีแต่ไร่ข้าวโพดสุดลูกหูลูกตาถึงได้ไม่ทุลักทุเลนัก

จากจุดที่รถจอดไม่ถึงสิบนาทีก็เห็นลานโล่งๆ กับต้นไม้ใหญ่ มีบ้านไม้หลังเล็กๆ ที่ปลูกแบบยกพื้นสูงอยู่ใต้ต้นไม้นั้น พอจองโมบอกกับทุกคนว่านั่นคือบ้านของแม่เขา มินฮวานที่บ่นกะปอดกะแปดมาตลอดทางก็รีบวิ่งนำหน้าคนอื่นๆ ปีนขึ้นไปบนชานระเบียงบ้านแล้วนอนแผ่หลาแบบไม่ต้องรอให้ใครเชิญ

“อ๊า~~ นึกว่าจะเหนื่อยตายซะก่อนแล้ว”
“อย่าเสียมารยาทสิมินฮวาน”
“ไม่เป็นไรหรอกจองชิน”
จองโมบอกแล้วชวนคนอื่นๆ ให้ขึ้นมานั่งพักกันอยู่ตรงระเบียง เขาไม่ได้กลับบ้านมาพักใหญ่ๆ แต่แน่นอนว่ามันไม่เคยมีอะไรเปลี่ยน หญิงสูงวัยที่คงจะง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารในครัวหลังจากที่เขาโทรบอกว่าจะพาเพื่อนมาด้วยอีกสามสี่คนก็เช่นกัน เขาวางกระเป๋าเสื้อผ้าและกีตาร์ตัวโปรดแล้วหายเข้าไปในบ้าน กอดหอมแม่ตัวเองเสียยกใหญ่ จนต้องถูกตีเพราะทำให้ซุปเนื้อในหม้อเกือบไหม้ ก่อนจะพาเธอออกมาที่ระเบียง

“ทุกคนครับ นี่แม่ผม”
“สวัสดีคร้าบบ!!”
“ไม่ต้องมากพิธีหรอกจ้ะเด็กๆ”
มือผอมบางเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่นตามวัยที่น่าจะเลยห้าสิบปียกขึ้นโบกช้าๆ เป็นเชิงปราม เธอยิ้มใจดีขณะที่ฟังลูกชายแนะนำเพื่อนชาวกรุงแต่ละคน กระทั่งถึงคนที่บอกว่าเป็นนักร้องดัง รูปร่างโปร่งบางกับผมดำยาวที่ถูกมัดรวบไว้ก็ทำให้หญิงสูงวัยอดแปลกใจไม่ได้
“เอ๊ะนี่หนู... ไม่ใช่ผู้หญิงหรอกเหรอจ๊ะ?”
“แม่!”
“ผู้หญิงเหรอครับ? ผมดูเหมือนขนาดนั้นเลย? สงสัยต้องตัดผมซะแล้วมั้ง” นักร้องหนุ่มจับผมตัวเองแล้วหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ในขณะที่คนอื่นๆ แทบได้ยินเสียงจองโมกลืนน้ำลายดังเอื้อก
เด็กหนุ่มลนลานกระตุกแขนผู้เป็นแม่แล้วกระซิบเสียงตื่น
“แม่! จะฆ่าหนูรึไง? ฮีนิมน่ะเขา...!”
“หนู?!” แต่พอได้ยินเสียงสองหนุ่มที่อุทานขึ้นแทบจะพร้อมกัน จองโมก็ลนลานยิ่งกว่า “นี่พี่จองโมแทนตัวเองว่า ‘หนู’ เหรอฮะ?”
“ก็... ก็...”
“หนู? เหมือนเวลาเด็กอนุบาลเรียกตัวเองเลยอ่ะ ‘แม่ฮะ! ผมอยากได้ของเล่นอันนั้นจัง’ ฮะๆๆ”
“ขำอะไรนักหนาเล่า!”
“เขาพูดแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้วล่ะจ้ะ แม่ว่าก็น่ารักดีออกนะ ตอนเด็กๆ เวลาไปไหนมาไหนก็จะคนเรียกว่า ‘โมโม’ ด้วยนะ”
“โมโม?” สองหนุ่มหันมาทำหน้าทะเล้นใส่กัน แล้วพูดกลั้วหัวเราะ “ฮะ น่ารักดีฮะ หนูน้อยโมโม ฮะๆๆๆ ...อุ๊บ”
ข้อดีของจองโมนอกจากเป็นคนความรู้สึกช้า คือเขาไม่ใช่คนอารมณ์ร้าย ออกจะใจเย็นและโกรธยากด้วยซ้ำ ดังนั้นพอถูกน้องๆ แซวเข้าแบบนี้แทนที่จะโกรธแล้วโวยวายกลับ เขาทำได้อย่างมากก็แค่หน้าแดง หันไปคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าฮีนิมขึ้นมา
“มาเถอะครับ ผมพาพวกพี่ไปดูห้อง”


บ้านไม้หลังไม่ได้ใหญ่โตมากมาย จองโมเดินนำชายหนุ่มทั้งสองเข้ามาในตัวบ้านเพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง
“พวกพี่พักห้องนี้นะครับ” เขาบอกแล้วเลื่อนบานประตูไม้ให้เปิดออก มองเห็นภายในห้อง